შესვლის ფორმა
სექციის კატეგორიები
პროგრამები
თამაშები
მობილურებისთვის
counter strike
cs სკინები
cs მაპები
GTA
ვიდეოები
მუსიკები
ფილმები
GEO ნათარგმნი
მანქანები
ანიმაციები
კლიპები
ვიდეო გაკვეთილები
xXx +18
სპორტი
სასაცილო
სურათები
ბიოგრაფიები
გაალამაზე შენი სურათი
ლექსები
ქართული ფილმები
სერიალები
რელიგია
ფლეშ თამაშები
ფლეშ თამაშები 2
ინტერვიუ
ანეგდოტები
სხვადასხვა ონლაინ ვიდეოები
ყველანაირი
ნიჭიერი
დროის მოსაკლავი, გასართობი
ანდაზები
ძებნა
კალენდარი
«  იანვარი 2010  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
შაბათი, 2019-08-17, 9:32 PM
მოგესალმები სტუმარი
მთავარი » 2010 » იანვარი » 6 » leqsebi
10:13 PM
leqsebi

ინფორმაცია ფაილზე:

ავტორი:გალაკტიონი
რაოდენობა:8

აღწერა:გალაკტიონის ლექსებია უბრალოდ ეს რო არ იცოდეთ ტეხავს ნუ ყველა არა ზოგი მაინც :D:D:D 

ლექსები:
ატმის რტოო, დაღალულო რტოო…
ბარათაშვილი
გამარჯობა, აფხაზეთო, შენი!
დროშები ჩქარა!
ქარი ჰქრის
მე და ღამე
მერი
მესაფლავე







ატმის რტოო, დაღალულო რტოო…
გალაკტიონ ტაბიძე

ატმის რტოო, დაღალულო რტოო, 

ატმის რტოო, სიმშვიდეა შორი. 

ქარიშხალი მოდის საიმდროო, 

ყვავილების ქარში მიჰქრის ტბორი. 

მოცდა არ ღირს, თუ ისევე უცდი, 

ამ გრიგალში დრო არ არის სხივის. 

დაღალული ყვავილი ხარ სუსტი. 

ქარი კივის, ქარი კივის, კივის. 

ნაპრალებზე გადაიმსხვრა ნარგი, 

ახლა ზღვაა, ახლა სისხლის დროა, 

თუ გადარჩი, ხომ გადარჩი, კარგი... 

ატმის რტოო, დაღალულო რტოო.


****************************
ბარათაშვილი
გალაკტიონ ტაბიძე

ვდგავარ და გულთან მიპყრია ქნარი. 

ვითარ ვრცელია შუაღამის ჟამთა სიალე! 

გრიალებს ქარი 

უსაფართ თანამოხეტიალე - 

და განწირული აჟღერებით ჟღერს ჩემი ქნარი. 

ვდგავარ და გულთან მიპყრია ქნარი. 

ბარათაშვილი გადმოვსცქერი მშობლიურ არეს... 

ოჰ, სად, სად არი 

სატრფო ან მოძმე და მეგობარი? 

და განწირული აჟღერებით ჟღერს ჩემი ქნარი. 


ვდგავარ და გულთან მიპყრია ქნარი. 

რაკი ლაღი ხარ, საქართველოვ, ზეცამან იცის - 

შევიძლებ მკვდარი 

მშვიდობიანად ატანას მიწის! 

და მომავალის აჟღერებით ჟღერს ჩემი ქნარი. 


ვდგავარ და გულთან მიპყრია ქნარი. 

მე სისხლით ვწერდი, გულის სისხლით და არა მელნით 

აწ ლანდად მდგარი, 

აწ ფერფლი, როსმე მიმქროლი მერნით... 

და იდუმალი აჟღერებით ჟღერს ჩემი ქნარი.
**************************************
გამარჯობა, აფხაზეთო, შენი!
გალაკტიონ ტაბიძე

გამარჯობა, აფხაზეთო, შენი! - 

ლურჯო მთებო, თეთრო სანატორია!

მომენატრა მზე, სინათლის მფენი; 

მომენატრა ზღვა, რომელიც ვრცელია.

მომაგებე შენ იგივე პალმა, 

სად ოდესმე მშვენიერმა ქალმა

გადიწერა ჩუმად ლექსი ჩემი, 

მომაგებე მშობლიური გემი,

მომაგებე მშობლიური მიწა, 

შენი ძველი მეგობარი მიცან.
************************8
დროშები ჩქარა!
გალაკტიონ ტაბიძე

გათენდა. ცეცხლის მზე აენთო, აცურდა... 
დროშები ჩქარა! 
თავისუფლება სულს ისე მოსწყურდა, 
ვით დაჭრილ ირმების გუნდს - წყარო ანკარა... 
დროშები ჩქარა! 
დიდება ხალხისთვის წამებულ რაინდებს, 
ვინც თავი გასწირა, ვინც სისხლი დაღვარა. 
მათ ხსოვნას ქვეყანა სანთლებად აინთებს... 
დროშები ჩქარა! 
დიდება, ვინც კიდევ გვაბრძოლებს იმედით, 
ვინც მედგრად დახვდება მტრის რისხვა-მუქარას... 
გათენდა! შეერთდით, შეერთდით, შეერთდით! 
დროშები, დროშები... დროშები ჩქარა!
****************************888
მე და ღამე
გალაკტიონ ტაბიძე

ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება,
სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება.

მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს,
სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს.

ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი,
ისე არის სავსე გრძნებით, ვით რითმებით ეს წერილი.

საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული,
ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული.

დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ,
არ ვუმჟღავნებ ქვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ.

რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული,
ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი,
საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი;

ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე,
ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე.

მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ,
იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ.

იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე,
ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე!
*************************************************
მერი
გალაკტიონ ტაბიძე

შენ ჯვარს იწერდი იმ ღამეს, მერი! 

მერი, იმ ღამეს მაგ თვალთა კვდომა, 

სანდომიან ცის ელვა და ფერი 

მწუხარე იყო, ვით შემოდგომა!

აფეთქებული და მოცახცახე 

იწვოდა ნათელ ალთა კრებული, 

მაგრამ სანთლებზე უფრო ეგ სახე 

იყო იდუმალ გაფითრებული.

იწვოდა ტაძრის გუმბათი, კალთა, 

ვარდთა დიოდა ნელი სურნელი. 

მაგრამ ლოდინით დაღალულ ქალთა 

სხვა არის ლოცვა განუკურნელი.

მესმოდა შენი უგონო ფიცი... 

მერი, ძვირფასო! დღესაც არ მჯერა... 

ვიცი წამება, მაგრამ არ ვიცი, 

ეს გლოვა იყო თუ ჯვარისწერა?

ლოდებთან ვიღაც მწარედ გოდებდა 

და ბეჭდების თვლებს ქარში კარგავდა... 

იყო ობლობა და შეცოდება, 

დღესასწაულს კი ის დღე არ ჰგავდა.

ტაძრიდან გასულს ნაბიჯი ჩქარი 

სად მატარებდა? ხედვა მიმძიმდა! 

ქუჩაში მძაფრი დაჰქროდა ქარი 

და განუწყვეტლად წვიმდა და წვიმდა.

ნაბადი ტანზე შემოვიხვიე, 

თავი მივანდე ფიქრს შეუწყვეტელს... 

ოჰ! შენი სახლი! მე სახლთან იქვე 

ღონემიხდილი მივაწექ კედელს.

ასე მწუხარე ვიდექი დიდხანს 

და ჩემს წინ შავი, სწორი ვერხვები 

აშრიალებდნენ ფოთლებს ბნელხმიანს, 

როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები.

და შრიალებდა ტოტი ვერხვისა 

რაზე - ვინ იცის! ვინ იცის, მერი! 

ბედი, რომელიც მე არ მეღირსა, - 

ქარს მიჰყვებოდა, როგორც ნამქერი.

ვთქვი: უეცარი გასხივოსნება 

რად ჩაქრა ასე? ვის ვევედრები? 

რად აშრიალდა ჩემი ოცნება, 

როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები?

ან ცას ღიმილით რად გავცქეროდი, 

ან რად ვიჭერდი შუქს მოკამკამეს? 

ან "მესაფლავეს” რისთვის ვმღეროდი, 

ან ვინ ისმენდა ჩემს "მე და ღამეს”?

ქარი და წვიმის წვეთები ხშირი 

წყდებოდნენ, როგორც მწყდებოდა გული,
*************************მესაფლავე
გალაკტიონ ტაბიძე

მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება, 

იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 

ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი, 

და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი. 

ვარდის თვეა, მაისია, ნორჩ ბალახებს სიო არხევს, 

ხეებს ყვავილთ თეთრი გუნდი, როგორც თოვლი, ისე აწევს, 

მზე ნარნარი სხივებს აფრქვევს და სითბოში მთა-ბარს ახვევს, 

ყვავილებით მოქარგულა არემარე მომხიბლავი. 

ვერა ხედავ, იმ საფლავზე, როგორ სტირის ობლად ქვრივი? 

რარიგ შვენის ახალგაზრდა ქალს ეგ სევდა ღვთაებრივი! 

განა გუშინ არ იყო, რომ ამ მოკლულმა დარდით ქალმა 

ცრემლი ღვარა, როცა სატრფო ცივ სამარეს მიესალმა? 

დღესაც იგი იმ სამარეს გულმოკლული დაჰქვითინებს, 

დღით არ იცის მოსვენება და ღამითაც არ იძინებს. 

მოვა ხოლმე და დაჯდება ცივ სამარის გაშლილ ქვაზე, 

დარდით არის გაჟღენთილი მისი უღვთო სილამაზე; 

თმას გაიშლის, დაემხობა და ცრემლები სცვივა, სცვივა... 

სულს მიშფოთებს ეგ ქვითინი, გული მტკივა, გული მტკივა! 

მაგრამ რა ვქნა? მესაფლავე, ჩუმად იყავ, უგდე ყური... 

გესმის, გესმის, როგორ კვნესის დაღლილი და უბედური?— 

"გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, 

არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება. 

შენი სახე გულს კაწრავდეს, როგორც ვიყო, სადაც ვიყო, 

თუ როდისმე არ მახსოვდე... თუ როდისმე დაგივიწყო! ” 

მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამქვეყნად ვინც კი კვდება, 

იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 

აი, თუნდაც გალავნისას მესაფლავე აღებს კარებს: 

ახალგაზრდა ვინმე ვაჟი კიდევ სატრფოს ასამარებს. 

გულმოკლული ძვირფას კუბოს არ სცილდება, არ შორდება, 

განა როსმე სხვა ამგვარი სიყვარული მეორდება? 

უსაზღვროა მისი სევდა, უსაზღვროა მწუხარება, 

და გადმოსჩქეფს გულმოკლულ ვაჟს თვალთგან ცრემლთა მდუღარება. 

ფიცით ამბობს: "ოჰ, შეშფოთდეს სამარეში ჩემი ძვლები, 

არ ათბობდეს ჩემს სამარეს გაზაფხულის მზის სხივები, 

გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, 

არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება, 

შენი სახე გულს კაწრავდეს, სადაც ვიყო, როგორც ვიყო, 

თუ როდისმე არ მახსოვდე, თუ როდისმე დაგივიწყო!” 

მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამქვეყნად ვინც კი კვდება, 

იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 

ის ქალი კი, წეღან რომ ვთქვი, ისევ მოდის თმაგაშლილი 

და სამარეს დაუვიწყარს თავს ადგება, ვით აჩრდილი, 

ხელში ვარდის მთელი ბუჩქი, ჯერ ისევე დაუმჭკნარი, 

მოაქვს, რომ მით დაამშვენოს სამარისა თეთრი ჯვარი. 

ოჰ, ეს ქალი ალბათ დარდით ყვავილივით ჭკნება, ჭკნება... 

სევდას სახე დაუფარავს და სიყვითლე ეპარება. 

საცოდავი! თვალებსაც კი დასჩნევია უძილობა, — 

ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა, — 

ახლა? ახლა კიდევ იტყვი, რომ ამქვეყნად ვინც კი კვდება, 

იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 

და ის ვაჟიც, გუშინწინ რომ მიაბარა სატრფო საფლავს, 

არ სცილდება სასაფლაოს, სევდიანს და გულმოსაკლავს; 

სახე თაფლის სანთელს უგავს, სანთელივით დნება, დნება, 

თავს დასცქერის დაუვიწყარს, გლოვის სიტყვას ეუბნება. 

მის თვალებსაც დასჩნევია ღამის თევა, უძილობა, — 

ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა! 

მესაფლავე, ახლაც იტყვი, რომ ამქვეყნად ვინც კი კვდება, 

იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 

დღეს იმ ქალმა გულმოკლულ ვაჟს უნებურად მოჰკრა თვალი, 

გაიფიქრა: "ისიც ჩემებრ ტირის ცრემლებშეუმშრალი; 

უძიროა კაცის სევდა, უძიროა კაცის გული, 

რას არ ითმენს სიყვარულის ცხოველ ნათელს მოკლებული”, — 

ასე ამბობს სევდიანი ქალის ცისფერ თვალთა ცქერა. 

ალბათ, ვაჟსაც ამ უსიტყვო ცქერამ გული აუძგერა... 

ასე იცის თანაგრძნობამ... შენ კი ისე იღიმები, 

თითქოს მართლა იბმებოდეს იმათ შორის ის სიმები, 

რომლის ძალით ორი გული სამუდამოდ შეერთდება... 

ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც, ქვეყნად ეგრე როდი ხდება. 

როცა ფიცით აცილებენ მიცვალებულს სამარემდე, 

ფიცს არ სტეხენ… ფიცს არ სტეხენ უკანასკნელ ყოფნის დღემდე. 

გამიგონე, მესაფლავე, შენ არ იცი კაცის დარდი, 

თორემ რაა — ჩემს თქმაზე რომ სულელივით ახარხარდი?! 

რა ვუყოთ, რომ იმ ვაჟმა ქალს მოუტანა ნორჩი ვარდი 

და მწუხარედ წასჩურჩულა: "შემიყვარდი, შემიყვარდი, 

ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, შევაერთოთ სულთან სული... 

გამომყევი, ქალო, ცოლად... ძლიერი მაქვს სიყვარული... 

მართალია, ის სატრფონი არც შენ, არც მე აღარა გვყავს, 

მაგრამ მათი მოგონება ვერ გაარღვევს უხმო საფლავს. 

დავივიწყოთ ის წარსული, სატირალი, სავალალო, 

და ახალი შევქმნათ ყოფნა... გამომყევი ცოლად, ქალო!” 

დაუცადე, მესაფლავე, თუ რა პასუხს მისცემს ქალი, 

შენ გგონია, რაკი ვაჟმა დაივიწყა თავის ვალი, 

ქალიც ასე მოიქცევა? მე მგონია — არა, არა... 

განა გუშინ არ იყო, რომ სატრფო მიწას მიაბარა? 

მკვდრის აჩრდილთან ვინ იცინის, მკვდრის აჩრდილთან ვინ იხუმრებს? 

აი, ნახავ — აბეზარ ვაჟს რა პასუხით გაისტუმრებს! 

მაგრამ ქალი, ღმერთო ჩემო, მორცხვად თავს ხრის და ჩურჩულებს: 

"თანახმა ვარ! ერთადერთი მომავალი მასულდგმულებს... 

ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, ნუ ვიგონებთ დროს უბედურს, 

მე შენი ვარ სამუდამოდ... წამიყვანე, სადაცა გსურს”... 

მესაფლავე, ახლა კი გაქვს ნება, რაც გსურს, კვლავ იგი თქვა... 

სამუდამოდ ასამარებს კაცთა ხსოვნას სამარის ქვა. 

ალბათ ქალ-ვაჟს დღეს ერთი აქვს ბინა... ხედავ, გადის ხანი, 

არ ნახულობს სასაფლაოს დღეს არც ერთი იმათგანი, 

საფლავთაგან მტვერს და ბალახს დღეს არავინ არ აცილებს 

და მოვლასთან ერთად ფერი წართმევიათ ვარდ-ყვავილებს... 

განისვენეთ, განისვენეთ დავიწყებულ არსთა ძვლებო... 

თქვენს ყოფნაში არ ერევა ცოცხალთ ფიქრი საარსებო... 

განისვენეთ, ძლიერი და უკვდავია თქვენი ძილი... 

რაღად უნდათ, რად სჭირიათ თქვენს საფლავებს ვარდ-ყვავილი? 

ან რას გარგებთ მოკვდავ კაცთა სამუდამო ცრემლთა ფრქვევა? 

ძილით ვეღარ გამოგარკვევთ ვერრა ძალა, ვერც შემთხვევა... 

ასე ხდება ქვეყანაზე — ყველა ცოცხლობს, ყველა კვდება, 

და ვაი მას, ვის სიკვდილი სიცოცხლეშივ ავიწყდება... 

ზარსა სცემენ... იმ ორს, რომელთ დაივიწყეს ბედი მწვავე, 

იმ ორს ერთად გადავერცხლილს კუბოში სჭედს მესაფლავე... 

სჭედს და რაღაც მწარე ფიქრზე თან ველურად იღიმება, — 

იცის, იცის მესაფლავემ, როგორც უნდა... როგორც ხდება... 

განისვენეთ, განისვენეთ, დავიწყებულ არსთა ძვლებო, 

თქვენს ყოფნაში მე ბევრი მაქვს მწუხარე ჟამს საოცნებო!


და... მე ავტირდი, ვით მეფე ლირი, 

ლირი, ყველასგან მიტოვებული.
*******************************
ქარი ჰქრის
გალაკტიონ ტაბიძე

ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, 

ფოთლები მიჰქრიან ქარდაქარ... 

ხეთა რიგს, ხეთა ჯარს რკალად ხრის, 

სადა ხარ, სადა ხარ, სადა ხარ? 

როგორ წვიმს, როგორ თოვს, როგორ თოვს 

ვერ გპოვებ ვერასდროს... ვერასდროს! 

შენი მე სახება დამდევს თან 

ყოველ დროს, ყოველთვის, ყოველგან! 

შორი ცა ნისლიან ფიქრებს სცრის... 

ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის!

კატეგორია: ლექსები | ნანახია: 1199 | დაამატა: gio | რეიტინგი: 2.0/1
სულ კომენტარები: 0
სახელი *:
Email *:
კოდი *:
ჩვენი გამოკითხვა
მინი-ჩეთი
საიტის მეგობრები
სტატისტიკა

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0